«همه پریشانی ها و شومی ها را به گردن عوامل خارجی انداختن، اغفال

 مردم از واقعیت های زشت داخلی است و نتیجه اش نادیده گرفتن و

پوشاندن سرچشمه  اصلی  و کانون های نخستینی است که استعمار یکی

از جوشش های آن است و به تعبیری یکی از مدعوین طبیعی و حتی

 جبری آن! همه گناهان را به گردن امپریالیسم و استعمار خارجی بار

گردن ، یک نوع تبرئه کردن عوامل حقیقی گناه و جنایت است که در

پیش چشم ما هستند و مستقیم با ما و ما با آنها سر وکار داریم  ودریغا که

نمی شناسیم! چنین نگرشی به مسائل ، که دست های آلوده خودی را پاک

می شوید و همه تقصیرها را متوجه خارجی ها می کند درست تقلید شیوه

بیهوده کار آن شاعران و فیلسوف نمایان صوفی مآب قدیم( گر چه در

میان موج نو هم از این قدما بسیارند) است که نگاههای نا خشنودان و

ستمدیدگان و مردم پایمال شده  در زیر سم ستوران خان و خاقان و قاضی

و مفتی و صوفی را و قربانی سنت های منجمد و عبث های متحجر و

خرافه های بیماری زای اجتماعی و سیاسی و مذهبی را به آسمان ها و آن

سوی ابرها می خواندند و با مبارزات بی خطر و دشنام ها و شعارهای

تند بی ضرر، در حمله به خدا و فردا و تقدیر وستاره و چرخ کجمدار و

روزگار غدار عقده گشایی می کردند.»

     جملات بالا گزیده ای از گوهرهای ناب معلم بزرگ شهید دکتر علی

شریعتی (  روانش شاد )بود. اگر خوب دقت کنیم دردهای آن روز

روشنفکری متعهد از تبار مبارزه و مسؤولیت ، بیماری بزرگ جامعه

امروز ماست. شریعتی با نگاهی علمی و عمیق ریشه نابسامانی ها را در

درون جامعه می جوید و از فرافکنی کجی های خودی به گردن دیگران

سخت بیمناک است. او ریشه را در وجود خود جامعه پیدا می کند و بی

هراس به مبارزه با آن می آید. و عوامل خارجی را تنها معلول ناراستی

درونی می داند.

   شریعتی ، این آموزگار ماندگار که فریادهایش تا همیشه تاریخ در گوش

انسان های آگاه طنین انداز است، روشنفکری را پذیرش مسؤولیت

اجتماعی و نشان دادن دردهای اجتماعی درون جامعه می داند تا جایی که

اگر فقط یک نفر تنها در میان یک جامعه دردها را بداند و فریاد نزند و

مبارزه نکند او را جزء آدمیان نمی داند. البته هر زمانی به روشی ....

   نمایشگاه کتاب سری به غرفه میراث این روشنفکر آگاه بزنیم و خوشه ای از خرمن دانایی برداریم.....